Južni vetar

Mihailo Savić 

Režija: Miloš Avramović / Scenario: Miloš Avramović, Petar Mihajlović / Žanr: Triler, Drama, Akcija / Glavne Uloge: Miloš Biković, Nebojša Glogovac, Dragan Bjelogrlić / Trajanje: 2h5m+ Produkcija: Srbija 2018.

Dvanaest godina nakon svog debitantskog dugometražnog filma “Krojačeva Tajna” (2006), reditelj i scenarista Miloš Avramović se vraća sa visokobudžetnim trilerom “Južni Vetar”. Petar Maraš (Miloš Biković) je beogradski kriminalac koji krade automobile za svog šefa Cara (Dragan Bjelogrlić), ali kada jednog dana ukrade pogrešan Mercedes, ceo grad kreće u poteru za njim.

Miloš Biković praktično igra sebe, ili neke od junaka iz ranijih filmova u kojima je glumio, a svaki put kada treba da bude besan – ispada komičan (Tirke iz Montevidea, samo sa pištoljem u ruci). Maraša juri šef mafije Golub (Nebojša Glogovac) koji kao pobesnela životinja ide kroz Beograd, dok psuje i ubija svakog ko mu pruži otpor. Nažalost, u svakoj sceni je isti, iako ponekad ubaci neke autentične psovke. Dragan Bjelogrlić tumači Cara kao svaku svoju ulogu u poslednjih nekoliko godina – kao starog profesionalca kojem je muka od svega. On je Marašu poput drugog oca, jer ga je pravi (Bogdan Diklić) odstranio zbog kriminala i želje da zaštiti svog mlađeg sina Nenada (Luka Grbić) od tog sveta. Petar i njegove kolege Baća (Miodrag Radonjić) i Jani (Srđan Todorović) su dva stereotipna lika za ovaj žanr; Baća je njegov lojalni prijatelj koji je grub i tupav, a Jani matora kukavica koja toliko puta izda saradnike da to postaje samoparodirajuće. Jedine dve žene u filmu, Petrova devojka Sofija (Jovana Stojiljković) i majka (Jasna Đuričić), su predvidljivi i tipski likovi koji ni na koji način ne utiču na razvoj radnje.

Akcione scene su na svu sreću retke u “Južnom vetru” jer se kamera toliko trese da je teško videti  šta se dešava, i to pre nego što se posle nekoliko sekundi sve završi. Preterano korišćenje kamere iz ruke vidljivo je i u scenama koje uopšte ne zahtevaju takav metod snimanja, poput one u kojoj Maraš i Car mirno razgovaraju. Nijanse plave i sive preovladavaju mračnim ulicama i noćnim klubovima, koji izgledaju kao da pripadaju nekom muzičkom spotu. Muzički producent Coby u saradnji sa Aleksandrom Ranđelovićem meša očekivanu i prikladnu muziku za triler sa balkanskim motivima i instrumentima, što dobro funkcioniše. Vredna pažnje je i selekcija licenciranih pesama (“4 Strane Sveta” – Coby, “Kavali” – Rasta, “Grmi” – Mili, itd.) koje se takođe adekvatno nadovezuju na teme i životni stil koji pripadaju kriminalcima sa gomilom novca i brzim automobilima.

Međutim, da bi gledalac uživao u projekciji, mora da pređe preko stotinu primera slučajnosti, generičkih likova i predvidivih zapleta: posmatran kao celina, ovaj film je skup najvećih hitova neke grupe (žanr: triler) koje svira loš cover bend. Ako “Južni Vetar” ne poštuje mene kao gledaoca, onda važi i suprotno. To što nemamo veliku produkciju akcionih trilera u Srbiji nije nikakvo opravdanje za stereotipe i očigledne nelogičnosti u priči – filmovi treba da se prave i posmatraju u svetskom, a ne nacionalnom kontekstu, inače će trileri što kao je “Južni Vetar“ biti viđeni kao neki veliki uspeh, kad su u stvari samo generički krimići pod maskom Balkana.